خورشید – ویکی نجوم

قطر خورشید 400 برابر قطر ماه و فاصله آن از زمین نیز 400 برابر فاصله ماه از زمین است. از خود خاصیت ابررسانایی نشان میدهند، میتوان از نیتروژن مایع که ده برابر قیمت ارزانتری نسبت به هلیوم مایع دارد، برای سرد کردن آنها استفاده کرد. این دانشمند به همراه دو همکار خود «والتر براتین» (Walter Brattain) و «ویلیام شاکلی» (William Shockley) نظریهای را عنوان کردند که فیزیک و پایه پدیده ابر رسانایی را توضیح میدهد. دمای هسته این سحابی سیارهای در نهایت بیش از 100,000 درجه کلوین خواهد بود و پس از آن باقی مانده آن سرد میشود و تشکیل یک کوتوله سفید را میدهد. به موازات انقباض هسته دمای بخش محیط بر آن به قدر کافی بالا می رود تا پوسته ی ئیدروژن سوز شکل بگیرد . وقتی دمای جسم سیاه افزایش می یابد، نه تنها کل انرژی تابیده از آن افزایش می یابد، بلکه طول موجی که در آن حداکثر انرژی وجود دارد نیز تغییر میکند. در میان نزدیک ترین 50 سیستم ستاره ای به کره ی زمین ، که شامل ستارگانی تا حداکثر فاصله ی 17 سال نوری می شوند ، خورشید چهارمین ستاره ی پرجرم است. بهطور دقیق و درست نمیتوان این مسئله را دریافت که آیا آسمان و زمین و آنچه در آنهاست، جداجدا شش روز یا شش مرحلة آفرینش دارد یا آنكه مثلاً دو روز ویژه آسمانهاست و چهار روز هم مربوط به زمین و اقوات و توشههای آن؛ یعنی میتوان گفت پس از آفرینش آسمان در دو مرحله، خلقت زمین دو روز یا دو مرحله، آمادگی برای رویش گیاه یك مرحله، و آمادگی برای پیدایش موجودات زنده حیوانی نیز یك مرحله طول کشیده است كه روی هم شش مرحله میشود؛ اما هیچ تأییدی از آیات برای این پندارها نیست و اینها همه تنها احتمالاتی هستند که به ذهن ما میرسد.

و آیات 29 سوره بقره و 30 سوره نازعات با آنچه گفته شد با آیات دیگر درباره خلقت آسمان و زمین هیچ گونه تناقضی با هم ندارند. قرآن به پاره ای از مسائل علمی، از جمله كیهان شناسی، اشاره ای گذرا دارد و شاید هیچ آیه ای، مستقیم یا مستقل به ذكر آفرینش جهان و كیفیت وجود آسمان و زمین نپرداخته باشد. كه طبق نظر دانشمندان، مجموعه ی این جهان، توده ی واحد عظیمی از بخار سوزان بود كه بر اثر انفجارات درون و حركت، تدریجاً تجزبه شده و كواكب و ستاره ها، از جمله منظومه ی شمسی و كره ی زمین به وجود آمدند و هنوز هم جهان در حال گسترش است (برخی روایات اهل بیت(علیهم السلام)اشاره به این تفسیر دارند). طبق تحقیقات دانشمندان، زمین در آغاز، توده ی واحدی بود كه بر اثر انفجارهای پی در پی از هم شكافت و كهكشان ها و منظومه و كرات به وجود آمدند. 1. انفجار بزرگ: این نظریه در سال «1900 م» پیشنهاد شد و هم اكنون اكثر اخترشناسان آن را بهترین نظریه می دانند طبق این نظریه حدود 20 بیلیون سال پیش تمام مادّه و انرژی موجود در جهان در نقطه ای بسیار كوچك و فشرده متمركز بوده است، سپس این نقطه ی كوچك منفجر شد.

البته در برخی روایات و ادعیه تعبیر «الارضین السبع» آمده است؛ اما نمیتوان گفت منظور امام در این دعاها و روایات حتماً هفت کره زمین بوده است؛ بلکه شاید منظور قطعات زمین یا هفت سرزمین بوده است؛ البته این احتمال هم تعین ندارد و نمیتوان چیزی را بهصورت قاطع دراینباره بیان کرد؛ اما درهرصورت از ظاهر آیات نمیتوان بیش از یک زمین را اثبات کرد. یکی از مباحث علمی مطرح در زمان ما،بحث درباره ی علل بروز دورانهای یخبندانهای گذشته و پیشگویی امکان وقوع عصر یخبندان جدیدی در آینده است.تنها در 18000 سال پیش،بخش شمالی ایالات متحده و سرزمین های دیگری در همین عرضهای جغرافیایی پوشیده از یخ بوده است.شواهد اثباتی این واقعه را هنوز میتوان در قسمت هایی از ایالت مینه سوتا دید.به نظر برخی ناظران،سرمای شدید این دورانها ناشی از وقوع رخدادهای فاجعه بار،از قبیل برخورد یک سیارک،شهابسنگ یا دنباله داری غول پیکر با زمین،و در نتیجه برخاستن غباری عظیم بوده،که مانع رسیدن گرمای خورشید به زمین شده است.برخی دیگر بر این عقیده اند که منشا دورانهای یخبندان اثری آمیخته از چند تغییر در حرکت زمین بوده است.در اینجا می خواهیم یک سناریوی ممکن را در این باره ارائه دهیم.در بحث مربوط به حرکت تقدیمی زمین به این نتیجه رسیدیم که کجی محور زمین همیشه 23.5 درجه است.این نتیجه گیری درست نیست،زیرا در هر دوره بسیار طولانی 41000 ساله،کجی محور زمین به اندازه 4 درجه تغییر می کند.هرگاه این کجی بیشتر از 23.5 درجه شود،تغییرات فصلی شدیدتر می شوند،یعنی سیر ظاهری خورشید،در تابستان ما،در شمال دورتر و در زمستان ما در جنوب دورتر می شود.چنین تغییر مشخصی در کجی محور زمین به پایین تر رفتن دما می انجامد و لایه ضخیمتری از یخ در نواحی قطبی را تشکیل می دهد.این روند افزایش بیش از حد لایه های یخی معمولا با افزایش آب شدن یخ در تابستان جبران می شود،اما عامل دیگری است که گاه گاه با بیشتر کج شدن محور زمین مصادف می شود.

این واقعه ماهی یک بار روی میدهد. احتمالِ اینكه در اینجا منظور از شش روز، شش دورة خلقت باشد، بعید نیست؛ اما درباره اینکه این شش دوره، چگونه بوده و به چه اعتباری تقسیم شده است، چیزی از آیات بهدست نیاوردهایم. تنها در آیه 12 سوره طلاق تعبیر وَمِنَ الأَرْضِ مِثْلَهُن آمده که ابهام دارد؛ اما معلوم نیست این همانندی زمین با آسمانها از چه جهت است. همچنین احتمال دارد كه منظور از آفرینش آسمان در دو روز، خلق آن در دو مرحله باشد که در مرحله اول بهصورت گاز یا دود (دخان) خلق شد و در مرحله بعد، بهصورت آسمانهای هفتگانه درآمد. 4. با توجه به اینکه قرآن مدت آفرینش را شش روز بیان کرده است، اما از جمع موارد آن هشت روز بهدست میآید (زمین در دو روز، آسمانها در دو روز و اقوات در چهار روز)، دقیقاً نمیتوان دریافت که مدت و مراحل آفرینش هریک چگونه بوده است. احتمال دیگر درباره «ستة ایام» این است که آفرینش آسمان و زمین در شش دوره صورت گرفته باشد؛ اما قرآن درباره چگونگی و ملاک تقسیم آن اطلاعات چندانی بهدست نمیدهد.

دیدگاهتان را بنویسید